Zelfdoding, hoe verder?
Nabestaanden en hun rouwproces
Het begeleiden van rouwverwerking is iets wat veel binnen mijn praktijk voorkomt en door de jaren heen dan ook één van mijn specialisaties is geworden. Als nabestaande en in het begeleiden van diverse andere nabestaanden van zelfdoding is mij gebleken dat er in het rouwproces van nabestaanden van zelfdoding vaak een aantal specifieke zaken anders of gecompliceerder kunnen zijn dan bij andere nabestaanden. Veel nabestaanden van zelfdoding krijgen te maken met bijvoorbeeld het oordeel van anderen over de zelfdoding, gevoelens van te kort geschoten te zijn, boosheid richting de hulpverlening, schuldgevoelens, schaamtegevoelens en gevoelens van afgewezen zijn te door de overledene.
Deze nabestaanden zijn een groeiend aantal mensen in onze samenleving die naar mijn mening onze aandacht verdienen. Want hoewel Nederland een relatief laag zelfdodingscijfer heeft (ca. 1500 per jaar) is het verdriet en de pijn waar nabestaanden mee verder moeten leven enorm.
Ik ben afgestudeerd aan de Academie voor Psychodynamica en heb ik mij voor mijn afstudeerscriptie verder verdiept in het therapie traject voor nabestaanden van zelfdoding. Op deze wijze wil ik mijn opgedane kennis delen met (aankomende) collega’s, zodat hulpverleners in de toekomst nabestaanden nog beter kunnen begeleiden.
Alle nabestaanden die meegewerkt hebben aan het tot stand komen van deze scriptie, welke beoordeeld werd met het cijfer 9, wil ik langs deze weg bedanken. Zonder uw hulp was dit onderzoek niet mogelijk geweest.
Op verzoek wil ik graag mijn kennis omtrent rouw na suïcide delen met diverse (na)scholingstrajecten voor hulpverleners. Dit kan middels een lezing over dit onderwerp of op andere wijze. Neem contact met mij op voor de mogelijkheden.
